( 1899-1937 )
ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ
1923-1924 թվականներին Զանգեզուրի անտառներին ու ձորերի կածաններին հաճախ կարելի է տեսնել մի ձիավորի որը գյուղից գյուղ էր գալիս։ Նիհարավուն ու բարձրահասակ, կապուտաչյա այդ երիտասարդը Զանգեզուրի գլխավոր գյուղատնտես Ալեքսանդր Թևոսյանն էր ( Բակունցը )։ Գյուղում նրա կարիքը շատ էին զգում, նա գյուղացիներին սովորեցնում էր հոողը վարելու և ցանելու , բերք հավաքելու նոր եղանակներ օգնում էր նրանքց ամենօրյա աշխատանքում։ Այդ ժամանականերում Բակունցը թոփկալի կյանք է անել։
1917 թ․ վերջին կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, մասնակցել շատ կռիվների, տեսել, մարդկային ծանր տառապանք, արյուն ու ավերոկներ։ 1918 թ․ մայիսին , երբ վտանգի տակ էր ամբողջ Հայաստանը և հայ ժողովրդի ապագան, Բակունցը զենքը ձեռքին մասնակցեց Սարդարապատի հերոսամարտին։
Խարկովի գյուղտնեսական ինստիտուտն ավարտելուց հետո նորից վերադառնում է հայերի երկիր։ Բակունցը մանկուց սկսել էր գրել ։ 14 տարեկանում նա գրել էր <<Հիմար Մարդը>> հեքիաթը , որը տպագրվեց Թիֆլիսի << Աղբյուր >> մանկական ամսագրում։ 1927 թ․ լույս տեսավ նրա պատմվածքների առաջին << Մթնաձոր >> վերնագրով ժողովածուն ։ Այդ գիրքը հագեցած էր բնության շնչով ընթերցողը տեղափոխվում էր սաղարթախիտ անտառներ , անդնդախոր ձորեր, հադիպում տեղի բնակիչներին։ Հեետո տպագրվեցին բազմաթիվ ուրիշ պատմվածքներ։ Նրա լավագույն պատմվածքներից են <<Միրհավ>>, <<Խոնարհ աղջիկը >> , <<Լառ- Մարգար>>,<< Ալպիակակն Մանուշակը>>, <<Այու սարի լանջին >> << Սպիտակ ձին >>, << Ծիրանի փողը >> ,<<Նամակ ռուսաց թագավորին>>, << Եղբայրության ընկուզենիները >> և այլ պատմվածքներ։
Նարե Խաչատրյանի բլոգ 