Ախր ես ինչպե՜ս վեր կենամ գնամ,
Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ:
Ախր ուրիշ տեղ հայրեններ չկան,
Ախր ուրիշ տեղ հորովել չկա,
Ախր ուրիշ տեղ սեփական մոխրում
Սեփական հոգին խորովել չկա,
Ախր ուրիշ տեղ
Սեփական բախտից խռովել չկա:
Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,
Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ:
Ախր ուրիշ տեղ
Հողի մեջ այսքան օրհնություն չկա,
Այսքան վաստակած հոգնություն չկա,
Ախր ուրիշ տեղ ձյունի մեջ` արև,
Եվ արևի մեջ այսքան ձյուն չկա:
Ախր ուրիշ տեղ տեղահան եղած,
Եկած` ուսերով Արագած սարի
Ուսերին հենված Սասնա տուն չկա:
Ախր ուրիշ տեղ
Ամեն մի քարից, առվից, ակոսից
Իմ աչքերով իմ աչքերին նայող
Մանկություն չկա…
Ախր ես ինչպե՞ս վեր կենամ գնամ,
Ախր ես ինչպե՞ս ուրիշ տեղ մնամ,
Ախր ես ինչպե՞ս ապրեմ առանց ինձ:
Վերլուծություն
Այս բանաստեղծությունը ուզում է ասել , որ հայրենի երկրից լավ տեղ չկա ։ Դա դժվար ժամանակների մասին է երբ Հայ ժողովուրդը գաղթել են մի վայրից մյուս վայրը։ Սահյանի մանկությունը անցել է իր բնօրրանում , Հայաստանում որը ունի մեծ դարերի պատմութոյւն ։ Իհարկե Սահյանը լինելով հայ այդպես էր մտածում , բայց ոչ բոլոր հայերն են այդպես մտածում և գիտեն թե ուրիշ տեղ ապրելով նարանք իրենց ավելի լավ կզգան ։ Մարդիկ կապ չունի թե աշխարհի որ ծայրում են գտնվում միևնույն է նրանք պետք է չմոռանան իրենց հայրենիքը որտեղ նրանք լույս աշխարհ են եկել։